Τροφή για σκέψη

Τα αίτια της έκρηξης του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου ήταν αποτέλεσμα της ταυτόχρονης δράσης τριών κυρίως παραγόντων:

του ιμπεριαλισμού,

του εθνικισμού

και του μιλιταρισμού.

Η αρχή του Β’ Παγκόσμιου πολέμου;

Κάποιοι θα έλεγαν ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε με την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939 και το τελεσίγραφο της Βρετανίας ότι χωρίς γερμανική αποχώρηση θα υπήρχε κατάσταση πολέμου. Περιττό να πούμε ότι δεν υπήρξε γερμανική αποχώρηση και ξεκίνησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Βρετανία, η Γαλλία, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία κήρυξαν τον πόλεμο στις 3 Σεπτεμβρίου 1939.

Άλλοι θα υποστήριζαν ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος ήταν απλώς ο δεύτερος γύρος του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. Αν και οι μεγάλες δυνάμεις έπρεπε ακόμη να το συνειδητοποιήσουν, η συνέχιση του πολέμου μεταξύ του Άξονα και των Συμμάχων θα είχε ως αποτέλεσμα το τέλος της ευρωπαϊκής κυριαρχίας στον κόσμο και την καταστροφή των αποικιακών αυτοκρατοριών τους. Ανανεώνοντας τον αγώνα εξασφάλισαν μόνο τον δικό τους θάνατο, ανεξάρτητα από το ποιος κέρδισε το αποτέλεσμα.

Ο κόσμος φαίνεται να κρατείται όμηρος της μεγαλομανούς παραδοχής ότι αυτός που έχει τη μεγαλύτερη ικανότητα να καταστρέψει ολόκληρο τον πλανήτη και όλο το ανθρώπινο είδος, κυβερνά τον κόσμο.

Αυτό προϋποθέτει ότι ο στόχος οποιουδήποτε ή όλων των προσδιορισμένων εθνικών κρατών είναι να κυβερνήσουν στην πραγματικότητα τον κόσμο.

Αυτή η υπόθεση μπορεί να επιβεβαιωθεί από ιστορικές πράξεις πολέμου και αποικισμού από την αρχή της καταγεγραμμένης ιστορίας. Αλλά με την έλευση του αυξημένου ανθρώπινου πληθυσμού και την ανάγκη παροχής των βασικών αναγκών της ανθρωπότητας με κάποιο πρότυπο δίκαιων ευκαιριών και πρόσβασης, οι ιμπεριαλιστικές τάσεις έχουν γίνει ένα δευτερεύον μέλημα.

Αυτό ισχύει ακόμη και για εκείνους που ήδη κυβερνούν τον κόσμο και εκείνους που ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή.

Η ιμπεριαλιστική δύναμη διαλύεται, γίνεται μη βιώσιμη λόγω του τεράστιου αριθμού ανθρώπων στον πλανήτη και της προβλεπόμενης αύξησής τους.

Καθώς κάθε άτομο αγωνίζεται για το δικό του επίπεδο «ανεξάρτητης» ζωής, η σκιά της ιμπεριαλιστικής νοοτροπίας, η οποία είναι διάχυτη στους πολιτισμούς μας για πολύ καιρό, υποχωρεί για να αποκαλύψει έναν πιο φωτεινό, πιο λαμπερό κόσμο, όπου όλοι ζουν ειρήνη και αρμονία.

Σκεφτείτε το θέμα, τι είναι όλοι οι μικροπόλεμοι, οι μάχες και η παγκόσμια βία; Για παράδειγμα, η Συρία, ποια είναι η ρίζα αυτού του ζητήματος και μπορεί πραγματικά να επιλυθεί μόνο με τις ενέργειες που αναλαμβάνονται αυτή τη στιγμή; Ομοίως, για κάθε δεδομένη κατάσταση σε όλο τον κόσμο, ακόμη και για την τρομοκρατία και τον εξτρεμισμό.

Όλοι θέλουν κάτι. Είναι κάτι που θέλουν αδύνατο να το δώσουν; Μπορεί αυτό το κάτι να αποκτηθεί μόνο με τη σφαγή ανθρώπων και την καταστροφή ζωών; Απλώς κάνω την ερώτηση, αλλά για να είμαι ειλικρινής, δεν μου φαίνεται πολύ λογικό.

Η τρέχουσα παγκόσμια κατάσταση πραγμάτων είναι μια αντιπαράθεση μεταξύ των εθνικών κρατών με τις μεγαλύτερες πυρηνικές δυνατότητες, δηλαδή των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Προσθέστε σε αυτό τους «φιλόδοξους» και τους ταραχοποιούς που είναι έτοιμοι να μπουν ή να διεκδικήσουν τη θέση τους στο παιχνίδι. Έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν συντριπτικά καταστροφική βία για να πάρουν αυτό που θέλουν.

Αλλά πολλοί αποφεύγουν αυτή την προτίμηση, παρόλο που η κυρίαρχη μέθοδος επίλυσης συγκρούσεων σε εθνικό επίπεδο και σε πολλές περιπτώσεις για μεμονωμένα άτομα, εξακολουθεί να είναι ο πόλεμος και η βία.

Είναι δύσκολο να βάλεις κάτω το όπλο όταν έχει γίνει ο επιλεγμένος τρόπος, αλλά έρχεται ένα σημείο που δεν έχει νόημα.

Όπως όλα τα ειδεχθή πράγματα, η σκλαβιά και το απαρτχάιντ, έτσι και αυτή η κατάσταση ομηρίας πρέπει να τελειώσει. Η νοοτροπία ότι θα καταστρέψεις τον εχθρό σου, ακόμα και με ρεαλιστικό κίνδυνο να καταστρέψεις τον εαυτό σου και πιθανώς ολόκληρο τον πλανήτη, δεν παίζει πια. Ο φύλακας αυτής της νοοτροπίας γίνεται φαινομενικά και προφανώς ασύλληπτος.

Ενώ ο Μπάϊντεν εκτοξεύει εκρήξεις ισχυρής ρητορικής στη Ρωσία και σε οποιονδήποτε άλλον που και πάλι, φαινομενικά αμφισβητεί τα συμφέροντά του, ο υπόλοιπος κόσμος δεν το θέλει. Θέλουμε τον πιο φωτεινό, πιο λαμπερό κόσμο, αυτόν με ειρήνη και αρμονία.

Μπορεί ο κάθε ένας σας να έχει το μεγαλύτερο κουμπί, αλλά η χρήση του θα ήταν μια πράξη τρέλας. Σκέψου το